|
[Fic]Step by Step:HBD.forDonghae
2007-10-15 00:00:00
Title: [SFic] Step by Step : HBD. for Donghae
Pairing : Kibum x Donghae
Author : miruku
Rating : PG-13
Author note : Bon Anniversaire!!!! ...เป็นฟิกเรื่องแรกในชีวิต มันไม่ดีนักนะคะ~
แหะ - -" [ตอนที่เขียนจบน้ำตาแทบไหล..ดีใจเหลือเกิน]
||,*~-.๐`*`๐.*Step By Step *.๐`*`๐.-~*,||
"คิบอม นายทะเลาะอะไรกับทงเฮน่ะ" ใบหน้าน่ารักชะโงกเข้ามาถามน้ำเสียงจริงจัง
เห็นสองคนนี้ไม่คุยกันมาหลายวันแล้วก็อดเป็นห่วงไม่ได้ทั้งที่ปกติงอนนิดงอนหน่อยก็
อดเป็นไม่ได้ที่ร่างสูงตรงหน้านี่ต้องตามง้อทุกที ดวงตาคมเหลือบขึ้นมอง
คนถามเล็กน้อย ส่ายหน้าเบาๆ
"เปล่า" ตอบสั้นอย่างคนฟังไม่ค่อยจะเชื่อนัก แต่พอเห็นสีหน้าคิบอมหมองลงก็พาลให้
ไม่อยากถามอะไรต่อ เขาไม่เหมือนพี่ฮีชอลที่คงจะนั่งเค้นคอขอคำตอบอย่างเอาเป็นเอาตายนี่นา
คิดแล้วก็ถอนใจ..ไปดูคู่กรณีอีกคนดีกว่า ทำท่าจะลุกไปแต่ก็ยังไม่วายทิ้งท้ายไว้ในสิ่งที่เป็นห่วง
"จะโกรธอะไรกันก็ช่างเถอะ แต่อีกไม่กี่วันก็วันเกิดทงเฮแล้วนะ" คิบอมมองตามแผ่นหลังเล็ก
ที่กำลังเดินจากไปอย่างใช้ความคิด เขาก็กังวลกับเรื่องวันเกิดของทงเฮอีกไม่กี่วันนี้เช่นกัน
แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี
ไม่ได้ทะเลาะอะไรกันเสียหน่อย...ก็ยังไม่ได้พูดอะไรกันเลยนี่นา
...เดี๋ยวก่อน...ไม่ได้พูดอะไรกันเลยงั้นหรือ?!
หรือว่าจะเป็นวันนั้น...
"ทงเฮ ดีขึ้นหรือยัง?" โผล่หน้าเข้ามาทักก่อนจะเดินเข้ามานั่งลงบนเตียง
เจ้าของชื่อเงยหน้าส่งยิ้มบางกลับให้ก่อนตอบ
"ยังมึนหัวอยู่นิดหน่อยน่ะ แล้วนี่คยูฮยอนไปไหนเสียล่ะ?" พอได้มีวันหยุดทีไร
ก็เห็นตัวติดกันเป็นตังเมทุกที นึกแปลกใจที่คราวนี้เห็นซองมินเดินเข้าห้องมาคนเดียว
พอได้ยินชื่อคนรักก็บู้หน้าหน่อยหนึ่งทำท่าไม่พอใจ
"เด็กบ้านั่นป่านนี้ยังนอนอยู่เลย ปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมลุกเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตื่นเสียที" ทงเฮอมยิ้มกับท่าทีกระเง้ากระงอดดูน่ารักนั้น เขารู้ว่าซองมินเพียงแค่งอนนิดหน่อยเท่านั้น
ไม่ได้จริงจังมากมายอะไร มาแบบนี้คยูฮยอนง้อด้วยพายฟักทองชิ้นเดียวก็หาย
"ว่าแต่ทงเฮ ทะเลาะอะไรกับคิบอมหรือเปล่า" ซองมินเปลี่ยนเรื่องฉับพลันหันมาถามเอาดื้อๆ
คนบนเตียงชะงักไปหลบสายตาวูบ ปฏิเสธเสียงแผ่ว
"เปล่านี่ ทำไมซองมินถึงคิดอย่างนั้นล่ะ" เห็นท่าทางแล้วซองมินก็เดาได้เลยว่า
สาเหตุจะต้องมาจากอาการคิดมากไม่รู้ตัวแต่ก็กลัวที่จะพูดแน่นอน อาการแบบนี้
เขาก็เคยเห็นพี่ลีทึกเป็นบ่อยจนนึกทึ่งในตัวพี่คังอินที่รับมือกับมันได้เป็นอย่างดี
แต่นี่สาเหตุมันมาจากเรื่องไหนกันล่ะ
"ไปงอนคิบอมแบบเงียบๆอีกแล้วสิ มีอะไรในใจไม่พูดแล้วอย่างนี้เจ้าแก้มป่องมันจะง้อถูกไหมเล่า"
ยกนิ้วจิ้มไปยังแก้มนิ่มเบามือ ทงเฮกลอกตาไปมาเนือยๆ
"ไม่ได้เป็นอะไรกันเสียหน่อย เรื่องแค่นี้ไม่เห็นต้องสนใจเลย" นั่นไง แล้วก็มาบอกว่าไม่ได้งอน
ลองพูดแบบนี้สิคิบอมต้องเหนื่อยอีกแน่ แต่ครั้งนี้รู้สึกเหมือน
มันจะต่างไปจากคราวก่อนที่เคยเป็นมาหรือเปล่านะ
เอาเถอะ ...อย่างไรเสียถ้าผลออกมาดีซองมินก็ปลื้มทั้งนั้นแหละ
"ถ้างั้นก็ช่างเถอะ แล้วปีนี้มีอะไรอยากได้เป็นพิเศษไหม ถ้าไม่ฉันจะทำเมนูฟักทองให้แล้วนะ"
ทงเฮหัวเราะพลางส่ายหน้าเมื่อได้ยินข้อเสนอ
"อยากจะทำอะไรก็ทำเถอะ แค่ทำให้ฉันก็ดีใจแล้วล่ะ"
"ตามใจแล้วกัน งั้นนอนต่ออีกหน่อยนะ..ถึงเวลาจะมาปลุกไปทานข้าว"
ทงเฮเอนตัวนอนลงอย่างว่าง่าย พลิกหันหลังให้จนได้ยินเสียงงับประตูปิด
ทันทีที่เปลือกตาบางปิดลง ภาพเหตุการณ์เดิม
ก็ปรากฏแจ่มชัดในห้วงความคิดราวกับถูกสั่งให้ฉายวนเล่นซ้ำไปซ้ำมาจนรู้สึกหายใจไม่ออก
ใจเย็นสิทงเฮ..จะสนใจทำไม
คิบอมจะทำอะไรก็เป็นสิทธิ์ของเขา
เราไม่ได้เป็นอะไรกันเสียหน่อย
จะไปใส่ใจกับมันให้ได้อะไรขึ้นมา
,*~-.๐`*`๐.*. *.๐`*`๐.-~*,,*~-.๐`*`๐.*. *.๐`*`๐.-~*,
ผ่านมาสองวันเรื่องราวก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้นอย่างที่ซองมินหวังให้เป็น
จนตัวคนนอกเองยังอดนึกหงุดหงิดใจไม่ได้ ทำอะไรให้มันค้างคาเป็นสิ่งที่เขาไม่ค่อยจะชอบใจนัก
พรุ่งนี้ก็เป็นวันเกิดทงเฮแล้วแต่คิบอมกลับหายไปไม่มีการโผล่ศีรษะมาให้ชื่นใจกันบ้าง สุดท้ายมือเล็กก็คว้าโทรศัพท์มือถือของคนข้างกายขึ้นมากดเบอร์โทรออก
กะคุยให้มันรู้แล้วรู้รอดกันไปเลย
"ไม่ต้องโทรหรอก คิบอมมันติดถ่ายละครเห็นบอกว่ามีฉากเสียอีกต่างหาก กินนอนที่กองถ่ายไปแล้ว"
ฮีชอลพูดขัดก่อนปุ่มโทรออกจะถูกกดเพียงเสี้ยววินาท
ซองมินค้างไปทิ้งมือลงอย่างขัดใจก่อนจะส่งคืนให้คยูฮยอน
"แล้วจะกลับมาเมื่อไหร่พี่รู้มั้ย?"
"อาทิตย์หน้า ...ฮัน วันนี้ทำข้าวผัดปักกิ่งนะ....."
ปากก็พูดไปไม่ได้ให้ความสนใจกับน้องที่นั่งหน้าเหวอเมื่อได้ฟังคำตอบจากปากของพี่ที่เคารพ
ริมฝีปากสีสดถูกขบเบาๆด้วยความกังวลใจ
"..ตะ แต่..วันเกิดทงเฮพรุ่งนี้...."
"อ้า ใช่ จัดเซอร์ไพรส์ปาร์ตี้ให้ทงเฮดีไหมฮัน?..." ดวงตากลมใสหันไปขอความช่วยเหลือ
จากคยูฮยอนแทน ร่างสูงนิ่งไปอึดใจ ขยับปากจะพูดกลับโดนฮีชอลขัดลำทะลุกลางปล้องขึ้นมาเสียก่อน
"ผมว่า...."
"เฉยไว้แล้วจะดีเอง" สีหน้าจริงจังบ่งบอกว่าไม่ได้ล้อเล่นแต่อย่างใด
ดวงตาสวยเหลือบมองซองมินเพียงนิดก่อนจะพูดยืนยันในสิ่งที่ตัวเองคิดต่อไป
"ฉันคิดว่าคิบอมรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ เรื่องของคนสองคนบางทีเราไม่เข้าไปยุ่งจะดีกว่านะ"
"นั่นสิครับ ผมว่าเรื่องนี้ปล่อยให้คิบอมจัดการเองดีกว่านะ" ได้ฟังคำสนับสนุนของคยูฮยอนอีกแรงแล้ว
ซองมินก็ขี้คร้านจะเถียง จะปล่อยเลยตามเลยก็ใช่ที่แต่คราวนี้คงต้องทำแบบนั้นเสียแล้ว
ไม่มีทางเลือกแล้วนี่ ..ซองมินล่ะเบื่อจริงๆ
,*~-.๐`*`๐.*. *.๐`*`๐.-~*,,*~-.๐`*`๐.*. *.๐`*`๐.-~*,
"สุขสันต์วันเกิดทงเฮ~ มีความสุขมากๆนะ~" ฮีชอลถลาเข้าหาน้องรักเมื่อเห็นทงเฮออกมาจากห้อง
โดนลงความเห็นกันว่างานเยอะจนไม่มีเวลาจัดปาร์ตี้จึงทำได้เพียงแค่
ให้ของขวัญพร้อมซื้อเค้กมาฉลองเท่านั้น ทงเฮยิ้มรับสดใส
ซึ้งน้ำใจทุกคนที่อุตส่าห์ลุกขึ้นมาฉลองวันเกิดให้เขาแต่เช้า
หากเมื่อกวาดตามองไปรอบห้องแล้วกลับต้องเก็บซ่อนแววตาวูบไหวไว้ภายใน
คนที่แอบหวังอยากให้อยู่กลับไม่เห็นแม้แต่เงา
เข็มนาฬิกาเดินผ่านไปอย่างเชื่องช้าเหลือเกินในความรู้สึก
ร่างเพรียวห่อไหล่เล็กน้อยเมื่อสายลมอ่อนพัดเอาความเย็นชื้นของอากาศยามค่ำคืนมาปะทะผิว
แต่ก็ยังยืนนิ่งอยู่ตรงระเบียงไม่ยอมขยับไปไหน ทอดสายตามองไกลออกไป
ใจยังคงนึกถึงคนที่ไม่ได้เจอหน้ามาหลายวัน...รวมทั้งวันนี้ด้วย
เหลือบมองเข็มนาฬิกาบนฝาผนังแล้วถอนใจ
ขอบตาร้อนผ่าวเมื่อคิดว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าวันเกิดปีนี้ก็จะหมดลง
แม้จะเตือนตัวเองอยู่เสมอแต่ก็อดหวังไม่ได้
แค่ได้เห็นหน้าสักนิดก็ยังดี
เสียงกริ่งประตูเรียกให้ทงเฮหลุดจากภวังค์ นึกสงสัยว่าใครกันมาดึกดื่นป่านนี้
สาวเท้าเดินไปยังประตู..หากก่อนจะได้เปิดกลับนิ่งไปอีก มือจับค้างอยู่ที่ลูกบิดแน่น
ถ้าอีกฟากของประตูคือคนที่รอคอยมาตลอดทั้งวันล่ะ?
เสียงกริ่งดังขึ้นอีกครั้งราวกับจะเร่งให้เปิดรับความจริงให้เร็วยิ่งขึ้น
ทงเฮลังเลหน่อยหนึ่งก่อนจะกลั้นใจเปิดประตูแล้วหันกลับทันที
หากแรงรั้งทั้งความอุ่นวาบจากด้านหลังเรียกให้หัวใจเต้นถี่รัวอย่างไม่น่าเชื่อ
แรงหอบกับกลิ่นโคโลญจน์ชื้นเหงื่อบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าคนด้านหลังเขาวิ่งมาแน่นอน
คิบอมมาหาเขาแล้ว
ความจริงที่ตระหนักได้เรียกให้ก้อนเนื้อในอกเต้นรัวจนกลัวว่ามันจะหลุดออกมาเสียก่อน
ความเงียบเข้าครอบคลุมพื้นที่อยู่ครู่หนึ่งก่อนทงเฮจะเป็นฝ่ายเอ่ยปาก
"ไปนั่งพักก่อนเถอะ" ความน้อยใจจากเรื่องของวันนั้นและ
เรื่องที่ต้องรอทั้งวันในวันนี้แทบจะมลายหายไปสิ้น ทงเฮเก็บซ่อนความดีใจเอาไว้อย่างมิดชิด
ขืนตัวออกจากอ้อมกอดอุ่นรีบก้าวเข้าครัวไปทันที
คิบอมมองแล้วก็ก้าวเท้าตามไปเงียบๆไม่ยอมไปนั่งพักอย่างที่อีกคนสั่ง
"ถ่ายละครเสร็จแล้วหรือ?" มือเล็กกระวีกระวาดหยิบแก้วใสออกมา
พร้อมเปิดตู้เย็นหยิบกล่องน้ำผลไม้ออกมาเทพลางถามขึ้นเพราะรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายเดินมายืนใกล้ๆ
"ยังครับ ผมโดดออกมาก่อนแต่เดี๋ยวคงโดนตามตัวกลับไป" ทงเฮไม่กล้าคาดหวังว่า
สาเหตุที่ทำให้คิบอมต้องถึงกับโดดงานถ่ายละครมานั้นมันคืออะไร
ใบหน้าหวานยังทำไม่สนใจในขณะที่หัวใจกลับเต้นรัวจนนึกหงุดหงิดตัวเอง
"ผมขอโทษที่มาช้า..ทั้งที่วันนี้เป็นวันเกิดทงเฮแท้ๆ" ความจริงไม่ได้ตั้งใจจะมาเอาป่านนี้
แต่ที่กองถ่ายกลับกักเขาไว้จนสุดท้ายก็ต้องแอบหลบออกมาเองตรงดิ่งมาที่หอทันที
ทงเฮหันมาวางแก้วน้ำส้มให้ก่อนจะทำทีหันไปค้นหาอะไรบางอย่างในตู้เย็น
"ไม่เป็นไรหรอก ช่างมันเถอะ" พูดปัดอย่างไม่ใส่ใจ
ทั้งที่ความจริงไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลย...เขารอคิบอมมาตลอดวันจนแทบจะหมดหวัง
ความรู้สึกดีใจที่ได้เห็นคิบอมยังไม่จางลงแม้แต่น้อยตั้งแต่เมื่อครู่
"ทงเฮ...พี่ยังโกรธผมเรื่องวันนั้นอยู่เหรอครับ" ตัดสินใจถามออกไปในที่สุด
ถ้ายังไม่ได้ปรับความเข้าใจกับร่างเล็กตรงหน้าเขาก็ยังคงให้ของขวัญวันเกิดปีนี้ไม่ได้แน่
"วันไหน?.."
"ที่ไปสัมภาษณ์วันนั้นไงครับ" ราวกับตะกอนขุ่นที่โดนกวนให้ลอยขึ้นมาอีกครั้ง
หัวใจที่เต้นรัวเร็วกลับค่อยๆช้าลงจนหนักอึ้ง ร่างเพรียวยืนนิ่งพูดไม่ออก
ภาพเดิมๆแวบเข้ามาในความคิดอีกครั้ง
ทงเฮนึกไม่ออกเลยจริงๆว่าจะมีการให้สัมภาษณ์ครั้งใดน่าอึดอัดใจมากเท่านี้มาก่อน
ไม่เคยมีครั้งไหนที่สมาธิไม่อยู่กับเนื้อกับตัวถึงขนาดนี้
ดวงตาสวยคอยเหลือบมองไปยังอีกฟากเวลาทุกคนเผลอเพียงเพื่อจะ
มองภาพที่ทำให้รู้สึกจุกในอกแปลกๆ เรียววุคที่ปกติจะเป็นคนขี้อายเงียบๆเรียบร้อย
เหตุใดวันนี้ถึงกับอยู่ไม่สุขคอยเล่นกับคนด้านข้างตลอดเวลา
และทงเฮคงไม่รู้สึกอะไรถ้าไม่ได้หันมองไปแล้วพบว่าคนๆนั้นคือคิบอม
...คนที่ไม่เคยเล่นตอนให้สัมภาษณ์สักครั้ง
ทงเฮรู้ว่ามันเป็นสิ่งไม่ดีแต่ก็อดจะนึกเคืองคิบอมเลยไปถึงเรียววุคไม่ได้
หากเมื่อหยุดใช้ความคิดกลับต้องพบกับสิ่งที่ทำร้ายจิตใจมากกว่าเดิม
คิบอมมีสิทธิ์ที่จะทำอะไรก็ได้ตามใจ เพราะระหว่างเราก็เป็นเพียงพี่น้องร่วมวงกันเท่านั้น
ทงเฮสูดหายใจลึกเรียกกำลังใจทั้งหมดที่มีคุมไม่ให้น้ำเสียงสั่นไปตามอารมณ์ในขณะนี้
ตอบออกไปอย่างยากลำบาก
"นายอยากทำอะไรมันก็เป็นสิทธิ์ของนาย พี่น้องกันฉันจะโกรธนายทำไมเล่า"
ได้ยินคำตอบคิบอมก็ลุกจากเก้าอี้ตรงไปดึงร่างเพรียวเข้ามาไว้ในอ้อมกอด
"ผมจะเชื่อถ้าเป็นแบบนั้นจริง"
ยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลลงมาไม่รู้ตัวให้อีกฝ่ายเบามือก่อนจะก้มลงกอดให้เต็มไม้เต็มมืออีกครั้ง เขาอาจจะผิดเองที่ไม่ทำอะไรให้แน่นอนลงไปตั้งแต่ทีแรกจนทำให้
ทงเฮต้องมาคิดมากและเสียใจอยู่อย่างนี้
"วันนั้นเรียววุคเขาแค่ทำประชดพี่เยซองเท่านั้นล่ะครับ ไม่คิดว่าจะทำให้ใครบางคน
หึงผมได้เหมือนกันนะเนี่ย" ทำน้ำเสียงทะเล้นเล่นไม่เลือกเวลาจนทงเฮนึกหมั่นไส้ทุบหลังดังอั้ก
ดันตัวเด็กเจ้าคารมออกทันทีแต่อีกคนไม่ยอมปล่อยแถมยังรัดแน่นขึ้นอีกต่างหาก
"อย่ามาขี้ตู่ เราไม่ได้เป็นอะไรกันเสียหน่อย...ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ อึดอัด"
"ผมยังไม่ได้ให้ของขวัญวันเกิดทงเฮเลยนะครับ" พอได้ยินดังนั้นทงเฮก็นิ่งเงียบทันตา
ไม่ใช่เพราะอยากได้ของขวัญวันเกิดจากคิบอมเร็วๆ
แต่เป็นเพราะคิบอมมักจะให้ของขวัญในแบบของตัวเองโดยที่เขาก็คาดไม่ถึงอยู่เสมอ
...มันอดตื่นเต้นไม่ได้ทุกทีเลยน่ะสิ
"สิ่งที่ผมอยากรู้ที่สุด..คือตอนนี้ผมก้าวเข้าใกล้ทงเฮมากพอแล้วหรือยัง...."
"มากพอที่จะทำให้ผมเป็นมากกว่าน้องชายได้แล้วไหม?
ใกล้มากพอที่จะเป็นมากกว่าเพื่อนร่วมวงหรือน้องคนสนิทแล้วไหม?"
คิบอมดันตัวทงเฮออกห่างเล็กน้อยแต่แขนแกร่งยังคงโอบเอวคอดไว้
ใบหน้าคมหล่อเคลื่อนเข้าใกล้กระซิบชิดติดริมฝีปาก
"สุขสันต์วันเกิดครับ...ผมรักทงเฮนะครับ"
รสจูบหอมหวานถูกป้อนให้เจ้าของวันเกิดอย่างแผ่วเบาลึกซึ้ง
กลีบปากนุ่มอ่อนละมุนให้ความรู้สึกดีจนไม่อยากละจากไปไหนดึงดูดให้สัมผัสลึกซึ้งกว่าเดิม
คิบอมถอนริมฝีปากออกเมื่อรู้สึกว่าคนน่ารักเริ่มขาดอากาศหายใจ
ไม่วายยังกดจูบแรงๆซ้ำลงไปอีกทีอย่างหลงใหลอาวรณ์
ความรู้สึกยินดีเต็มตื้นแผ่ซ่านไปทั้งร่างกาย ทงเฮแทบจะหยัดกายยืนไม่ไหวเมื่อ
ผ่านคำบอกรักแถมยังได้กำไรพ่วงไปอีกของคิบอมมาหมาดๆ ใบหน้าน่ารักขึ้นสีระเรื่อยามเมื่อ
อีกฝ่ายยังคงคลอเคลียแก้มใสไม่ยอมละออกไปทั้งยังกระซิบขอคำตอบอีกครั้ง
"ก้าวสุดท้ายของผมตรงนี้..ผมจะเป็นคนรักของทงเฮได้หรือยังครับ?" ทงเฮช้อนตาขึ้นมอง
ความยินดียังล้นปรี่เต็มหัวใจ ความสุขจนแทบล้นถูกระบายออกมาเป็นรอยยิ้มหวานจนคิบอมใจสั่น
ของขวัญวันเกิดของคิบอมเป็นสิ่งที่เขาคาดไม่ถึงเสมอ..แต่มันก็เป็นของขวัญที่เขาชอบทุกชิ้น
คิบอมให้สิ่งที่ดีที่สุดกับทงเฮเสมอ
แล้วทำไมทงเฮจะให้คำตอบที่ดีที่สุดกับคิบอมไม่ได้เชียว
"ได้สิ...ในเมื่อฉันก็รักคิบอมเหมือนกันนี่นา"
||,*~-.๐`*`๐.*The End *.๐`*`๐.-~*,||
TALK : ไม่สนุกก็ให้อภัยกันเถอะค่ะ เรื่องแรกอ่ะ แต่งเสร็จแล้วตัวเองอ่านยังงงเองเลย เหอเหอ
เอาเป็นว่า ซารังงานึล ทงเฮชี...เซงิลซุกกาฮัมนิดา~~~ [จะเขียนผิดถูกก็ช่างเถอะนะ - -"]
ขอให้มีความสุขมากๆ(กับบอม)นะหมวยเอ๊ย แล้วที่สำคัญ..ขอให้ผมยาวเร็วๆนะ~!
เหอเหอ ไม่ค่อยจะเกี่ยวกันเท่าไหร่
ที่สำคัญคือรอยยิ้มต่างหาก
รักนะ...แต่คงไม่เท่าคิบอมมั้ง.....?!
^ ^
COMMENT HERE
| | | | Mika |
Love KiHae
KiHae forever~
^ ^
|
  
|
2008-04-22 03:51:20
|
| | | yoye
|
kihae
kihae
kihae
|
|
|
2007-12-09 22:21:40
|
| | | | JaGuSsY |
กรี๊ด...คิเฮค่ะคิเฮ...
รักมาก ๆ อ่ะคู่นี้ 555+
น่ารักจิง ๆ เลย ^^
|
|
|
2007-12-02 21:54:03
|
| | | | sjclassique |
อ่าๆๆๆๆๆ
คิเฮฟอเอฟเว่ออออ~~~
อ่านจบแล้วล่ะ 555
เดี่ยวจะไปทำฟิกแฮปทงเฮมาบ้าง ถ้าไม่เอาอะไรมากก็น่าจะได้ล่ะนะ 55
อุค --*-
ประชดอะไรเยหว่า
แย้ แกนี่มัน -*-
สร้างความร้าวฉานคืองานของเย
งานก็น้อย บทก็ไม่มี
เสียงดีจริงแต่ร้องคร่อมจังหวะตลอด
แล้วยัง.. .
(แย้ตายคาที่ โฮ่ๆ)
มินมินเป็นห่วงเพื่อน อืม
ดีมากลูก
ลุกเป็นคนดีเยี่ยงนี้เสมอ
เจ๊ --*-
สนใจแต่เกิงเนอะ
เกิง ไม่มีบทอ่ะ 55555
ทงเฮของแกเนี่ย ไม่เซี้ยวเลยว่ะประกรอบ
นี่สินะทงเฮที่แกอยากให้มันเป็นน่ะ
อ่า พอเข้าใจ
เป็นทงเฮที่เข้ากับผมยาว 55
ทงเฮของแท้ต้องคิดว่าตัวเองเป็นอาร์โนเว่ย!!!
กร๊ากกกก*
เอางี้ดีกว่า
แต่ฟิก ต่อจากที่กรอบแต่งไว้แล้วกันเนอะ 555
อู้อีกกู พล็อตอะไรไม่ต้องคิดมาก
แถมันไปด้านๆ วู้วววววว~
(เราทำตามสัญญานา จำได้ว่าเคยบอกว่าจะแต่งนา)
แฮปทงเฮ
มีความสุขมากๆ
ไม่ต้องเพาะกล้ามให้มันมากนักนะ เดี๋ยวกรอบจะช็อคมากกว่านี้ 55
ไปมีทฮันชอลกันกรอบ
รักกรอบนะ*
|
|
|
2007-10-21 23:56:48
|
| | | | ฮัน* |
เอื่ม..
เราชอบนะ ขอสารภาพ -..-
น่ารักดีอ่ะ หวานๆ 555+
ว่าแต่ ทำไมห่านของฉัน....ได้แค่ทำข้าวผัดปักกิ่งล่ะ..?
ทำไมห่านไม่มีบทเลยด้วยล่ะ......?
ทำไมล่ะ...???
เอ่อ..
,*~-.๐`*`๐.*. *.๐`*`๐.-~*,
ของกู -*-
ขอก๊อป...ก็ก๊อปจริงๆด้วยนะ
ไม่คิดจะสลับที่หรืออะไรเลยซักนิด...(หรือสลับแล้ว?)
ฉบับเดียวกันเด๊ะ เหมือนกับชื่อเอมกูเลยนี่...(พูดไปงั้นแหละ)
แต่เอาเถอะ(5555+)
โดยรวมก็โอเค
พยายามต่อไปนะ !!
คราวหน้า..................
อย่าลืมห่านล่ะ !!
เอ้อ..โทษทีนะที่มาเม้นช้าไปนิด(มาก)
ไปล่ะ ~
บะบายๆ
|
|
|
2007-10-19 14:47:39
|
| | | koolpaul
|
อ่าๆ
คิบอมสุภาพบุรุษจัง
อิอิ
ค่อยๆเป็นค่อยๆไป ฮิ้ววววววว
อาหมวยคิดมากอ่า
แต่สุดท้ายก็ลงเอยด้วยดี
คิบอม*ทงเฮ forever love
|
|
|
2007-10-17 00:04:18
|
| | | | sjclassique |
หมียังไม่มีอารมณ์อ่านจ้า
ถึกของมะ
ดีสุดๆคือซองมินน่ารักไง
ฮ่าๆ
ดีจัง วู้ววว*
|
|
|
2007-10-16 23:45:53
|
| | | | มป. |
โดนบังคับมาชัดๆ
เออสนุกดี
เรื่องของเรื่อง
ที่เราว่ามันดีสุดๆก็คือ
ซองมินน่ารักไง
ไม่เกี่ยวเหรอ???
ทงเฮกับคิบอมอ่ะ
เค้าของจริงอยู่เเล้วนี่
จะให้อะไรอีกล่ะ
ไปล่ะ
บาย
|
|
|
2007-10-16 11:47:52
|
| | | | Betty* |
หึๆๆๆ
ฟิกเรื่องแรก???
อืม.. โอเคๆ
เรื่องแรกก็เรื่องแรกว่ะ!
ก็..สนุกดีอ่ะนะ
เราชอบๆ
^^
คิบอมที่กระหืดกระหอบมาหาทงเฮเนี่ย น่าร๊ากกกกก~
แล้วก็นะ ยังไงก็ขอบคุณที่อุตส่าห์เขียนให้ฮีชอลเป็นผูเป็นคนกับเค้ามั่ง
555+
ไปล่ะ
// รักคิเฮ //
// สุขสันต์วันเกิดด๊อง! //
^^
|
|
|
2007-10-15 17:31:06
|
|
 |
